پیراهنی که دوخته ای از حریر ابر

می بینمت که گام فرا می نهی به پیش

در جامه ای سپید که پوشانده پیکرت

چون آبشار نور ، فروریزد از برت

یک لحظه ، باز می شنوم نغمه ای ز دور