به یاد عشق تو بگریختم ز صحبت خویش

که بوسه ای ز لبی یا ز چهره ای گیرم

چه شام ها که دل افسرده از تباهی عمر

به یاد آن همه شبها که رفت و بازنگشت

چراغ عشق برافروختم به خلوت خویش