چراغ عشق برافروختم به خلوت خویش

چه شام ها که دل افسرده از تباهی عمر

به یاد عشق تو بگریختم ز صحبت خویش

به یاد آن همه شبها که رفت و بازنگشت

چه شام ها که هماهنگ با نشستن روز

نگاه دور ترا نیز آرزو کردم