تا آخرین پرنده ی شب دم فرو کشد

گویی سرشک ماهم و می افتمش ز چشم

چون مرغکان گمشده نالند بر درخت

بر می کشم به خواهش دل ، ناله های خویش

من کیستم ؟ پرنده ی شب های بی امید

سر داده در سکوت درختان ، صدای خویش