پس این خطای بخت سیاه مرا ببخش

مادر ! من آن امید ز کف رفته ی توام

درد مرا مپرس و گناه مرا ببخش

دانی ، خطای بخت من است آنچه می کنم

مادر ! تو بی گناهی و من نیز بی گناه

اما سزای هستی ما ، در کنار ماست