چون باده سرگرانی عیشم دوا کند

بس شام ها ستاره شمردم به نور ماه

تا اختر رمیده ی بختم وفا کند

شور نگاه دوست در آن چشم دلفریب

هر شب که ماه می نگرد از دریچه ها

جان می دهد خیال ترا در برابرم

من شاد ازین امید که چون بگذری ز راه