هر شب که ماه می نگرد از دریچه ها

تا اختر رمیده ی بختم وفا کند

شور نگاه دوست در آن چشم دلفریب

چون باده سرگرانی عیشم دوا کند

جان می دهد خیال ترا در برابرم

من شاد ازین امید که چون بگذری ز راه

شاید چو نور ماه ، فراز ایی از درم