دلم تپید و به خود وعده ی رهایی داد

که ره چو باد به گنجینه ی بهاران داشت

چو از تو مژده ی دیدار آفتاب شنید

چراغی از پس نیزار آسمان تابید

که آشیان مرا رنگ روشنایی داد