ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب

چراغی از پس نیزار آسمان تابید

که آشیان مرا رنگ روشنایی داد

ولی چه سود ، که چون پرتوی گذر کردی

چه شد که دیر درین اشیان نپاییدی

چه شد که زود ازین آسمان سفر کردی