همراه باد و برگ ، به صحرا گریختند

مرغان برگ های تو در آتش خزان

یکباره سوختند و به پای تو ریختند

گنجشک های در به در از آشیان خویش

اما تو ایدرخت ، تو ای بینوا درخت

چون مرده ی برهنه ی پوسیده استنخوان

بر گور بی نشانه ی خویش ایستاده ای