سر انگشتان خون آلوده را در خاک می مالید

که شاید بشنود از خاک ، بوی آشنایی را

به ناخن می خراشید آسمان را پنجه ی خورشید

غروب از خشم ، در گوش درختان ناسزا می گفت

دلم از خوف شب ، چون گربه ای در چاه می نالید