دلم از خوف شب ، چون گربه ای در چاه می نالید

به ناخن می خراشید آسمان را پنجه ی خورشید

سر انگشتان خون آلوده را در خاک می مالید

غروب از خشم ، در گوش درختان ناسزا می گفت

گروه زاغ ها چون پاره ای از پیکر شب بود

افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی