گروه زاغ ها چون پاره ای از پیکر شب بود

غروب از خشم ، در گوش درختان ناسزا می گفت

دلم از خوف شب ، چون گربه ای در چاه می نالید

افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی

من آن شب ، تازه از دیدار خود باز می گشتم

چو قاب کهنه ای بودم ز عکس خویشتن خالی