افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی

که شاید بگذرد یکبار دیگر از کنار من

هم کنون شامگاهانست و رنگ آسمان ، خونین

من اینجا در میان بیشه ی انبوه ، تنهایم

چو قاب کهنه ای هستم ز عکس خویشتن خالی