سر می کشد برون

کنون ، زمین ترست

مژگان کاج های تر از لابلای برف

مانند شاخ شب پرگان از میان بال

پر می زنند در پس دیوار کور ابر

پروانه های وحشت و تاریکی و جنون

در من ، سپیده نیست