خورشید را شکست

این ، نعره می کشید که دست سیاه شب

خورشید را ربود

آن ، نعره میکشید که مشت درشت کوه

پوشیده بود چشمه ی ماه از غبار ابر

شب ، کور بود و پنجره کور و ستاره کور

می سوخت در اجاق فرزوان چشم تو