پوشیده بود چشمه ی ماه از غبار ابر

خورشید را ربود

آن ، نعره میکشید که مشت درشت کوه

خورشید را شکست

شب ، کور بود و پنجره کور و ستاره کور

می سوخت در اجاق فرزوان چشم تو

رویای روزهای خوش و قصه های دور