برخاستی که حلقه کنی دست خویش را

شب ، کور بود و پنجره کور و ستاره کور

می سوخت در اجاق فرزوان چشم تو

رویای روزهای خوش و قصه های دور

بر گرد گردنم

اما دلم به گفتن حرفی رضا نداد

تا پرسم : این تویی و ، تو گویی که : این منم