بر گرد گردنم

می سوخت در اجاق فرزوان چشم تو

رویای روزهای خوش و قصه های دور

برخاستی که حلقه کنی دست خویش را

اما دلم به گفتن حرفی رضا نداد

تا پرسم : این تویی و ، تو گویی که : این منم

یک لحظه بی اشاره و یک لحظه بی سخن