ما چون دو برگ همزاد از شاخ یک درخت

بر شیشه های پنجره ی دیدگان تو

چون بغض در گلوی شب بی صدا شکست

آمیخت سرگذشت من و داستان تو

بر خاک ریختیم

با هم به سرزمین بهاران گریختیم

اما چو باد حیله گر از راه دررسید