اما چو باد حیله گر از راه دررسید

ما چون دو برگ همزاد از شاخ یک درخت

بر خاک ریختیم

با هم به سرزمین بهاران گریختیم

ما را فریب داد و به دنبال خود کشاند

آنگه ز یاد برد و به خاک سیه نشاند

باران دوباره کفتن آغاز کرده بود