خاکستر سپید هزاران خیال دور

آنگه ز یاد برد و به خاک سیه نشاند

باران دوباره کفتن آغاز کرده بود

بر شیشه های پنجره ی کوچک اتاق

دامن گشوده بود به ویرانه ی اجاق

بیرون پنجره

دور از اتاق من