چون نیزه ی شکسته رها شد به سوی ماه

آنگه ، نیی بلندتر از مار هفت بند

بیمارتر ز چهره ی مهتاب صبحگاه

در تخم چشم خیره ی مرداب ، سبز شد

شش بند او چو سینه ی غوکان سپید بود

بر گرد بند هفتم او ، طرقه ای سیاه

آن طوقه را ز رنگ شب انگاشت آفتاب