آن طوقه را ز رنگ شب انگاشت آفتاب

چون نیزه ی شکسته رها شد به سوی ماه

شش بند او چو سینه ی غوکان سپید بود

بر گرد بند هفتم او ، طرقه ای سیاه

کوشید تا به دست بلورین بشویدش

اما هر آنچه کرد

اما هر آنچه پیکر نی را به نور شست