شب در درون پوسته اش می خزد چو مار

مرغی هنوز در قفس صبح می پرد

مرغ ستاره ای

من چون مسافری که فرومانده در غبار

نور سپیده در قدح سبز آسمان

شیر بریده ایست پر از لخته های خون