من چون مسافری که فرومانده در غبار

مرغی هنوز در قفس صبح می پرد

مرغ ستاره ای

شب در درون پوسته اش می خزد چو مار

نور سپیده در قدح سبز آسمان

شیر بریده ایست پر از لخته های خون

مرغی ز لای پنجره ی خوابگاه من