مرغی ز لای پنجره ی خوابگاه من

من چون مسافری که فرومانده در غبار

نور سپیده در قدح سبز آسمان

شیر بریده ایست پر از لخته های خون

سر می کند برون

مار سیاه ، پوسته اش را دریده است

مرغ سپید ، از قفس خود پریده است