اندک اندک ، شعر شیوایی رقم می زد

توده ی الفاظ رنگین را به هم می زد

گاه ، این یک را گزین می کرد

گاه آن یک را قلم می زد

شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش

حوری خورشید سیر از لذت آغوش

تن در استخر بلورین افق می شست