شهر را از برق شادی شعله ور می کرد

حوری خورشید سیر از لذت آغوش

تن در استخر بلورین افق می شست

گاه ، سر از آب مینایی بدر می کرد

گاه ، عریان ، پای بیرون می نهاد از آب

حوله ی ابر سپید از پیکر پاکش

عطر گرمی می ربود و در هوا می ریخت