گاه ، عریان ، پای بیرون می نهاد از آب

تن در استخر بلورین افق می شست

گاه ، سر از آب مینایی بدر می کرد

شهر را از برق شادی شعله ور می کرد

حوله ی ابر سپید از پیکر پاکش

عطر گرمی می ربود و در هوا می ریخت

عطر او با بوی برگ خیس پوسیده