عطر او با بوی برگ خیس پوسیده

گاه ، عریان ، پای بیرون می نهاد از آب

حوله ی ابر سپید از پیکر پاکش

عطر گرمی می ربود و در هوا می ریخت

با گل دیوار باران خورده ، می آمیخت

شهر ، ساکت بود و باغ آسمان ، خاموش

آفتاب اشفانده زلف شسته را بر دوش