می روم آن سال که گرمای نفس های تب آلودش

رو به سوی قله های دور می آرم

قله های دور ، پنهان در غبار خنده ی خورشید

می روم آن سان که نعل اسب من از سینه ی هر سنگ لاله ی برقی برویاند

پرده ی ابریشمین آبشاران را بسوزاند

می روم آنجا که چون چشمم به طاق آسمان افتد

بشکفد در باغ چشمم سوسن خورشید