اسب رهوار مرادم را

نقش بندد در نگین مردمک هایش

سایه ی پرواز خاموش پرستوها

عاقبت زین می کنم روزی به بیداری

رو به سوی قله های دور می آرم

قله های دور ، پنهان در غبار خنده ی خورشید

می روم آنجا که باغ آفرینش را بهاری هست