سکوتی تلخ در رگ های سردش زهر می ریزد

ببین آن مغز خون آلوده را ، آن پاره ی دل را

که در زیر قدم ها می تپد بی هیچ فریادی

بدو با طعنه می گوید که بعد از مرگ ، آزادی

بمان مادر ! بمان درخانه ی خاموش خویش امروز