بدو با طعنه می گوید که بعد از مرگ ، آزادی

ببین آن مغز خون آلوده را ، آن پاره ی دل را

که در زیر قدم ها می تپد بی هیچ فریادی

سکوتی تلخ در رگ های سردش زهر می ریزد

بمان مادر ! بمان درخانه ی خاموش خویش امروز

که باران بلا می بارد از خورشید