من و او هر دو از خاک بیابان آب می نوشیم

عصای کوری ام در مشت و بار پیری ام بر پشت

به رفتن ، هر دو می کوشیم

من و او هر دو خاموشیم

من از این همسفر روزی ترا آگاه خواهم کرد ، ای خورشید ، ای خورشید

افق خالی است ، اما من پر از ابرم

پر از غبار افشان بی باران