کرانه ای که پناهش دهد ، کناره ی توست

شبی نماند که بی گریه ام به سر نرسید

زلال اشک پدر ، برق گوشواره ی توست

دلم چو موج ، به سر می دود ز بیم زوال

خجسته پوپک من ای یگانه کودک من

امید زیستنم ، دیدن دوباره ی توست