چو گله های گریزان سارهای سیاه

در آن دیار مه آلوده ، روز جان می داد

و من ، نگاه به سیمای ماه می کردم

و بازگشت هزاران غم گریخته را

ز لابلای ستون ها نگاه می کردم

در آن دیار مه الوده روز جان می داد

و شب چو کودکی از بطن روشنی می زاد