ز لابلای ستون ها نگاه می کردم

و من ، نگاه به سیمای ماه می کردم

و بازگشت هزاران غم گریخته را

چو گله های گریزان سارهای سیاه

در آن دیار مه الوده روز جان می داد

و شب چو کودکی از بطن روشنی می زاد

من از سپیده به سوی غروب می راندم