سکوت آینه ، سنگین بود

بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد

نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود

و برق ناخوش چشمم ز تب خبر می داد

و من ، به خواب فرورفتم

وقاب آینه از عکس من تهی گردید

نسیم ، پنجره را بست