که ای به خواب فرورفته

وقاب آینه از عکس من تهی گردید

نسیم ، پنجره را بست

و بانگی از دل آیینه تهی برخاست

نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز

و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز

دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود