و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز

و بانگی از دل آیینه تهی برخاست

که ای به خواب فرورفته

نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز

دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود

سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد

من از غروب به سوی سپیده می راندم