سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد

نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز

و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز

دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود

من از غروب به سوی سپیده می راندم

و با صدای خروسان ، نماز می خواندم