من از غروب به سوی سپیده می راندم

و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز

دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود

سپیده از رحم تنگ تیرگی می زاد

و با صدای خروسان ، نماز می خواندم