در موی او که گرد پریشان آب بود

فواره ی کشیده ی اندامش

با شاخه های نازک پاها و دست ها

ابریشم هوا را تا آسمان درید

خورشید ، سبز و قرمز ، رنگین کمان نهاد

فواره ی کشیده ی اندامش از غرور

تا شب ، به روی یک پا ، چون مرغ ، ایستاد