فواره ی کشیده ی اندامش از غرور

ابریشم هوا را تا آسمان درید

در موی او که گرد پریشان آب بود

خورشید ، سبز و قرمز ، رنگین کمان نهاد

تا شب ، به روی یک پا ، چون مرغ ، ایستاد

توپ بزرگ خورشید از بام آسمان

در کوچه پرت شد