در کوچه پرت شد

فواره ی کشیده ی اندامش از غرور

تا شب ، به روی یک پا ، چون مرغ ، ایستاد

توپ بزرگ خورشید از بام آسمان

باغ خیال من تهی از آفتاب گشن

قرقاولان ز شاخه پریدند

مرغابیان ز برکه رمیدند