وز بیم آنکه در کف نامحرم اوفتد

در تنگنای سینه نهفتم

رازی که خواندنش نتوانستی

رازی که گفتنش نتوانستم

بس شب که تا سپیده نخفتم

امروز ، چون دو آینه ی روبروی هم

برق نگاه خود را در هم فکنده ایم