تا بوته ی گناه نروید ز باغ دل

بس شب که تا سپیده نخفتم

امروز ، چون دو آینه ی روبروی هم

برق نگاه خود را در هم فکنده ایم

بنیاد هر هوس را از سینه کنده ایم