سنگ ، در هم می شکست از گام پولادین او

چون شباهنگام ، خواب راحتش در می ربود

ناله می کرد از سر سنگین او ، بالین او

گفت : چون یک روز ، خشم آورد تیپا زد به کوه

کوه از جا کنده شد ، لغزید و در صحرا نشست

گردی از لغزیدنش برخاست چون دود از حریق